شمس لنگرودی :

از رودخانه ی مردگان، بسیاری کسان گذشتند

                بی آنکه به چرکاب عدم آلوده شوند

بسیاری کسان

بر گردونه ی زرین ستاره یی در روشنای جاودانه

                                                 گریختند

وچهره ی زیبایشان

                      در خاطره ای نپایید

بسیاری ـ چون مسیح ـ

جهانی را،نبوده به جلوه ی خود آراستند

ما،زادراه غبارآلود و غریب مان را به کدام

                                دکانی بسپاریم!

آه ، قاضیان !

ترازوی زرد زرین

در این آفتاب تفته

هم از موم بود.