...واین عمر آدمیست که چون برق وباد میگذردوبی آنکه متوجه باشی زمانی به خود میایی که سنی از توگذشته واز مرحله ای به مرحله ی دیگر گام گذارده ای.تا بیایی خودت را با محیط جدیدوشرایط نو وفق بدهی،دوره ای جدید را تجربه کنی وازداشته های آن لذت ببری دوباره می بینی که در مرحله ای قرارگرفته ای که برایت ناآشناست وبازهم همان داستان برایت تکرار می شود.همیشه زمان ازما جلوتر بوده و کمترکسی است که توانسته خودش را بازمان جلوببرد.این حکایتیست کلی وجامع که اقلاگریبان گیرآدمیان عصرجدیدبوده وخواهدبود،هرچه هم که پیشترمی رویم مهمتروسریعترمی گردد.روزگاری مردم آنقدروقت داشتندکه حتی به کلبه ی تنهایی یکدیگرهم سرمی زدند ولی امروزه خودمان هم فرصت سرزدن به کلبه ی خاموش و گردگرفته ی تنهاییمان را نمی یابیم چه برسد به دیگر مردمان ؛اصولاروابط ماشینی وبراساس منابع متقابل فرصت چنین کارهایی را به انسان مدرن امروزی نمی دهد.به هرحال،به آنجا میرسیم که درمرحله ای جدید هستیم وهنوزآن مرحله را خوب نشناخته ایم که چشممان به آینه می افتدوخودرامی بینیم که نسبت به سالهای قبل کهنسال ترشدیم واین یعنی که مرحله ی جدیدی آغاز شده.پس باآمال وآرزوهای دوره ی قبلی چه کنیم؟ واصلا چطوروقتی که هنوز آماده ی پذیرش این مرحله نیستیم پای درآن بگذاریم واین داستان سردراز دارد...

انسان پازلی است وهرقطعه ی آن به دوره ای خاص که معمولاهریک چندسال طول میکشد تعلق دارد.حالا این پازل ناقص ونامرتبی که تشکیل دهنده ی انسان پست مدرن امروزیست چگونه می تواند برآورده کننده ی آرزوها واحساسات غریزیش باشد؟!مگر دوست داشتن و مهربانی را می توان با تکنولوژی ترقی داد؟تا کی فرزندانمان رابایدبه مهدکودک بفرستیم تاشخصی دیگر نقش مادر رابرایشان بازی کند!کودکان با تمام وجود این رل بازی کردن را حس می کنندوپازل سالهای بعدی عمرشان را نیزچون همین سالهای ابتدایی پرنقص و ناکامل می سازند وجامعه ی به اصطلاح مترقی به قهقرایی فرو می رود که نامش را زندگی مدرن نهاده اند.دربرخی جوامع رشدبی رویه جمعیت یقه ی فقرراچسبیده تانفس رادرحنجره ی موجود به اصطلاح انسان حبس نماید ودربرخی دیگررشد منفی زادوولد.فقروفحشا اموری عادی درشهرهای بزرگ تلقی می شوندوهیچکس به یادندارد که آخرین لبخندبی ریایی که زدمتعلق به چه سالی بوده!مردمان درسازه هایی کاملاهندسی در حالیکه شانه هایشان رامحکم درمترو وخیابان وپاساژهای آنچنانی به یکدیگرمی کوبند ازکنارهم رد می شوندوبه دنبال پارامترهایی هستند تامعادلات درجه ی n ام زندگی را حل نمایندغافل ازاینکه روزگاری مردمانی از همین گوشت وخون چنین معادلاتی رااز شیوه های ساده ی استقرایی واستنتاجی نیزحل کرده اند.چاره چیست؟اصلا این قطار بی مقصد تا کجا می خواهد یکه تازی کند،من نمی دانم!

#

205 کیلومتر،مانده

                      تاسرمنزل

_ شایداین سالهایی که می گفتند؛آمده باشد

وچون،ما،بی خبرانی

                        درهجران وفراق،چشم برنوارکدری دوخته ایم

                                      که به دورزخمهامان کبره بسته است

#

185 کیلومتر،مانده

                     تاخاطره

_ قسم برتاریخی که پنج سال ازعمرش گذشته است

ودیگرتکرارنخواهد شد

                             آنچه دیدیم وشنیدیم

                           خندیدیم؛بادندانهایی کج ومعوج

                           گریستیم؛بالبانی ترک خورده

#

120کیلومتر،مانده

                   تارنگ وبویی آشنا

_ خودمانی تر بگویم؛

همان طور که ثانیه ای دردل ثانیه ای دیگرمی شکفد

شکافهای نادیدنی عمیق تر

          ؛صدای دم هاوبازدم هادورترمی شوند

ودیگرگرمای نفس هایت،کرک های دورگوشم رانمی نوازد

#

75کیلومتر،مانده

                 تا یک عمر

_ به یادجامها،شبها،مهتابهاوستارگانی

                                       که تلخ ترین وشیرین ترین بودند

                                *       *       *

انگارساعت زمان مهلت نداد

                                  تاغبارازچهره ی رنگ پریده ی

                                                                          مترسک

                                                                          برداریم

آنی بود؛پرنده ای پرید

وما،لخته های خون آویزان

                        ازشاهپرش رادیدیم

چه دیدنی،چه دیدنی...

که فقط 5کیلومتر،مانده

                       تاهمنفس

بایدبازگشت وساعت زمان رادوباره کوک کرد

که بخندیم،نه به آواز گریه