اندر حكايت مرگ :

فرويد

_ هدف همه ي زندگيها مرگ است.

بودا

_ حيات بشر چون شبنم است كه از روي برگ گلي مي لغزد و مي افتد.

ادوارد يانگ

_ زندگي ما زنجيري است مركب از چندين مرگ.

جان دن

_ مرگ هر انساني جانم را مي كاهد؛

چرا كه من با تمامي بشريت درهم آميخته ام،

وبدين سان هرگز نمي پرسم

كه ناقوس ها براي كه مي نوازند؛

چرا كه مي دانم براي توست.

سقراط

_ از مرگ نترسيد كه تلخي آن از ترس از آن است.

_ بايد از زندگي غمناك بود و از مرگ شادمان؛ زيراكه حيات ما براي مرگ است و مرگ ما براي حيات.

ابوالعلا معري

_ اعتراف مي كنم كه به اجبار به دنيا آمده ام و به اجبار از دنيا مي روم.

_ بر زمين آهسته قدم بگذاركه به نظر من جز انسانهاي خاك شده چيزي روي زمين نيست.

_ زندگي مرضي است كه دارويش مرگ است...

زمين نيز مانند ما هرروز به جستجوي خوراك است

و از گوشت و خون اين مردم ميخورد و مي آشامد.

موريس مترلينگ

_ شب مانند يك ماده گرگ گرسنه، با دندانهاي خود ساعات زندگي ما را مي بلعدو مرگ، مارا

از گوشه ي چشم با دقت نگاه مي كند.

_ تمام اشتباهات ما درباره ي مرگ از آنجا ناشي مي شود كه خيال مي كنيم دردو رنجي كه ماقبل از مردن مي كشيم مربوط به مرگ است، در صورتيكه چنين نيست و تمام دردورنج ما مربوط به زندگي است؛ زندگي موجب دردو رنج مي شود و مرگ پايان دردهاست.

چیست زندگی؟

دالانی که فراموشی را در خود انبار می کند

سیلابه ای

              که به راهی از پیش آمده

                                آسیمه سر

                               به دره ای تار یک می رود.

" شمس لنگرودی "

باران

که در لطافت طبعش

                           خلاف نیست

ویران کرده لانه ی

                       مورچگان را

"شمس لنگرودی"

ــ آره شمس عزیز،بدجوری هم ویران کرده...

بارها لبم رو گذاشتم روی لب سیگاری که از فرط بی حوصلگی فقط بهش یه پکی می زدم ولی هیچکدومشون حس و حال این بارو نداشتن.

 ای مرغ سحر عشق ز پروانه بیاموز

کان سوخته را جان شدو آواز نیامد

این مدعیان در طلبش بی خبرانند

آن را که خبر شد خبری باز نیامد

"شاید، سعدی"

بارها لبم رو گذاشتم روی تاقچه ای که هرگز اتاقم نداشت و خیره شدم به آدمهایی که با پاهای زاویه ی ۳۰ درجشون جلوی خط مقدم چشمم رژه می رفتن ولی هیچکدومشون پاهای زاویه ی ۶۰ درجه نداشتن! نمی دونم اصلا چرا باید پاهای آدم جماعت زاویه داشته باشه؟می دونی با همه ی این عشق و حالی که از همون پنجره ی بدون تاقچه می کردم ولی هیچکدومشون حس و حال این بارو نداشتن.

بارها لبهایم را بر لب دیوار گذاشته ام

تو آمدی با سبدی از

                            یا سین و ان یکاد

پایت را بر فرق سرم نهادی

¤ ای کاش

              خونابه را دوست میداشتی

              نازنینیم.

                رفت

شاید ، باید

                برود

 ¤ مانده ام در تاریکی

انتظار سوسویی ، مرا نیست

 ¤ شاید ، باید

                 می رفت

شاید ، باید

                برود

                           *        *        *

خسته ام از توان با تو بودن

                          *         *        *

شب رفت و

                ستاره ها به جا ماندند

آسمان نیلی شد و

                          ماه یادگاری شب

ــ باید بروم .

من ماندم و

              دره ای بر دوش

              بی آنکه

                         کوهی را کنده باشم