چه دانستم که این سودا مرا زین سان کند مجنون         دلم را دوزخی سازد دوچشمم را کند جیحون

         چه دانستم که سیلابی مرا ناگاه برباید         چو  کشتی ام دراندازد میان قلزم پرخون

     زند موجی بر آن کشتی که تخته تخته بشکافد          که هر تخته فروریزد ز گردش‌های گوناگون

        نهنگی هم برآرد سر خورد آن آب دریا را          چنان دریای بی‌پایان شود بی‌آب چون هامون

          شکافد نیز آن هامون نهنگ بحرفرسا را           کشد در قعر ناگاهان به دست قهر چون قارون

     چو این تبدیل‌ها آمد نه هامون ماند و نه دریا           چه دانم من دگر چون شد که چون غرق است در بی‌چون

     چه دانم‌های بسیار است لیکن من نمی‌دانم               که خوردم از دهان بندی در آن دریا کفی افیون

دیوان شمس-مولانا

سردرگمی :

نمدونم،دوستِ دشمنِ آدم می تونه دوستِ خودِآدم باشه یا نه ؟!

پی نوشت :

الف - احمدی مقدم: پزشک وظیفه کهریزک خودکشی کرده است !

لبنک خبر :  ۱- ایرنا   ۲- رادیو فرانسه

ب - برگزاری کلاسهای خنده در طهران !

یشتابید!بشتابید! بدوید تا پر نشده ! آی همشهریهای افسرده بدوید و ببینید چه می کنه این کلاسهای خنده !

واقعا پس ازاونهمه وقایعی که بعدازانتخابات پیش اومده،تنها کمبود پایتخت نشینها همین یه قلم بود که اونم به لطف شهرداری برطرف شد.دیگه کم کم داریم به آرمانشهر معروف نزدیک میشیم.به به...به به! تازه به لطف این کلاسها می تونیم کلی به این اتفاقات بخندیم و از اینهمه هیجان لذت ببریم.

لینک خبر : ۱-جهان نیوز  ۲-تابناک

ج - نیکو ی دوست داشتنی،مادر مهربون سریالها و فیلمهای ایرانی هم رخت بر بست و رفت ...

لینک تصاویرخاکسپاری این هنرمندمحبوب : خبر خوردرو

کشته و مرده ی این لینک آخری ام

ای کاش مردها هم میتونستن حس آفرینش وزاییدن یک موجود زنده رو تجربه کنن.چه حس غیر قابل توصیف و پرمعنایی می تونه باشه.

دوست داشتم میتونستم تجربش کنم.یک لحظه،واقعا به زنها حسودیم شد.

۱۳ آبان هم از این قاعده مستثنی نبود و برخلاف روز قدس شاهد درگیری های ناراحت کننده ای در چند نقطه از شهر طهران و شهرهایی ازجمله شیراز،تبریز و رشت بودیم.

از همان ابتدای صبح خیابانهای آزادی،انقلاب،کریم خان،ولی عصر،فردوسی و بالاخص میدان هفتم تیر مملو از نیروهای نظامی ازارگانهای گوناگون و با لباسهای رنگارنگ بودند وقتی از داخل تاکسی از کنارآنها رد می شدم هیجانی تلخ سراپای وجودم را گرفته بود.هرچند که فضای امنیتی اونروز اصلا دلچسب و دوست داشتنی نبود.

چند ساعت بعد دود بود و گازفلفل و اشک آور و شعار و تیرهوایی و فحش و باتوم  و فریاد و جیغ و سنگ و فرار ...

۸/۸/۸۸

چی فکر می کردم،چی شد !

جسد جسد

          پیغام میدهم

تکـّه تکـّه

           رد می کنی

قطره قطره

         گریه می کنی

ذرّه ذرّه

           آب می شوی

ستاره ستاره

           می گردی

گلّه گلّه

          می پویی

کوه به کوه

           می کاوی

دریا دریا

           غصّه می خوری

جنازه جنازه

            گور می کنم

جسد جسد

          کنکاش می کنم

کفن به کفن

         می رقصم

زرد می شوم

سرخ می شوم

گرد می شوم

غل می خورم

گم می شوم

مات می شوم

چمبره می زنم

                   خیره خیره تورا به نظّاره می نشینم

قـَـلـَـیان میایم

فـَـوَران می کنم

نعره می کشم

چنگ می زنم

لـَعن می کنم

جسد جسد

            جنازه جنازه

                            گلّه گلّه

                                     دریا دریا

                                                 گور می کنم

قطره قطره،گریه می کنی

ذرّه ذرّه،سرخ می شوی

ستاره ستاره

             کفن می تنم

دور می شوم

             سایه می شوم

             سراب می شوم

             مات می شوم

             بخار می شوم

                               نقطه می شوم

                                                 پاک می شوم.

 کرمان-10/5/87

آی آدم ها!

که بر ساحل بساط دلگشا دارید

همه تان را دوست می دارم